همیشه چیزی به دست بیاور تا چیزی برای از دست دادن داشته باشی. آدم‌هایی که چیزی برای از دست دادن ندارند؛ خطرناک‌ترین نوع بشرند. می‌توانند هر رابطه‌ای را به راحتی تمام کنند. هر معادله‌ای را به هم بزنند. هر فاجعه‌ای را به بار بیاورند. آنها هراسی از شکست ندارند؛ چون تمامیت هولناک شکست را با تمام وجود احساس کرده‌اند، طعم زهرآگین حقارت را چشیده‌اند؛ اما همچنان دون‌کیشوت‌وار با وجه تهی درون‌شان می‌جنگند شاید ورق برای‌شان برگردد. هر امکانی را می‌توان از آنها انتظار داشت. هرچند به گفته فاکنر در خشم و هیاهو:« زندگی به من آموخت که هیچ چیز از هیچ کس بعید نیست!»
و شاید در وقتی این‌چنین آقای مولوی گفته بود:
خنک آن قماربازی که بباخت آن چه بودش
بنماند هیچ‌اش الا هوس قمار دیگر
حالا آرام و آهسته در ذهن آشفته‌ات شروع می‌کنی به جستجو… کِی بوده که خودت این حال را داشته‌ای و یا آخرین کسی که در این حال دیده‌ای کی و کی و کجا بوده؟ من می‌گویم درست آخرین طوفان که چشم باز کردی و دیدی گذشته، مصداق همان که موراکامی در کافکا در کرانه می‌گوید:« از طوفان که درآمدی، دیگر همان آدمی نخواهی بود که به طوفان پا نهاده بودی!»
بنماند هیچ‌اش الا هوس قمار دیگر…
