نویسنده: داودعلیزاده

شاهنامه نه‌تنها در زبان فارسی؛ بلکه در میان آثار ادبی جهان نیز جایگاه قابل‌توجهی دارد. بااین‌حال این سؤال شاید برای بسیاری پیش‌آمده باشد که منشأ […]

در ادبیات فارسی سنتی وجود داشت که شاعران با سرودن شعر به مدح شاه و یا حاکم می‌پرداختند. امروزه این کار در زمره چاپلوسی، پاچه‌خاری […]

براساس روایت‌ها رابعه، دختر کعب قُزداری  والی بلخ بود و می‌توان رابعه را قدیمی ترین زنی دانست که به فارسی نو شعر سروده است.

کلاسیکا شماره ۴ همان‌طور که پیش از این گفتم آنچه از دو قرن اول هجری از ادبیات به امروز رسیده است، اشعاری به نوشتار امروزی […]

دو هزار سال پیش هم در همین سرزمین تصور می‌کردند که آخرالزمان است. باید وضع به گونه دیگری باشد و در نهایت هم نسخه‌ای آمیخته به خرافات و توهم پای‌بست حاکمیت زمانه را تحکیم می‌بخشد.

آنچه امروز به‌عنوان شعر فارسی از آن یاد می‌کنیم و حداقل می‌توانیم آن را بدون ترجمه بخوانیم به قرن سوم بعد از اسلام برمی‌گردد. از قرن سوم هجری با شاعرانی مثل محمد بن وصیف، فیروز مشرقی، ابوسلیک گرگانی و البته حنظله بادغیسی و… سرایش شعر به زبان فارسی رونق گرفت. پیش از آن شعر به زبان فارسی با چنین اسلوبی مرسوم نبوده است

وقتی ما با انبوه آدم‌هایی مواجه هستیم که خود را شاعر می‌دانند، ما با چه پدیده‌ای روبرو هستیم؟ خروجی چنین مشغولیتی چیست؟ اکنون چنین وضعیتی داریم یا همیشه این سرزمین با انبوه شاعران مواجه بوده‌ است؟