آرایشگر محبوب من

امروز یک سال از روزی می‌گذشت که تصمیم گرفتم آرایشگرم را عوض کنم. می‌دانم مرسوم نیست و کمتر کسی تمایل دارد مدام آرایشگرش را عوض کند؛ اما به هر حال امروز دوازدهمین آرایشگر را هم امتحان کردم. خوشبختانه آن‌قدر آرایشگاه زیاد شده که من شرمنده این مدل تنوع‌طلبی خودم نباشم. این آخری بی‌زبان‌ترین آرایشگری بود که در همه عمرم دیده بودم. معمولاً این صنف آدم‌های پرجوشی دارد. تو شهر چرخی زدم و از قضا جلوی مغازه این یکی که رد شدم تنها نشسته بود و داشت تلویزیون تماشا می‌کرد. ساده و سریع کار کرد. اهل ادا و اصول نبود. از کار آرایشگر قبلی هم ایراد نگرفت. از کم پشت شدن موهایم هم حرفی نزد. همان خیابان یکی دو تا آرایشگاه دیگر هم هست. دفعه‌های آینده آنها را امتحان می‌کنم. البته هنوز آرایشگر محبوبم را پیدا نکردم!