روزنوشته‌ها

چراغ اتاق خاموش و دلم ‌نمی‌خواد روشن‌اش کنم.  دارم آهنگی از آیدا شاه‌قاسمی 🎼رو گوش می‌کنم. تمام عصر داشتم پیاده‌ راه می‌رفتم. بی‌هدف و سرگشته… فقط برای اینکه کمی ذهنم آزاد بشه که نشد و نشد… خب گاهی هم این‌جوری پیش می‌آد. من خیلی از داستان‌هام رو درست بعد از پیاده‌روی‌های طولانی نوشتم. همان‌طور که دارم پیاده‌روی می‌کنم…

جایی از کتاب برتری خفیف جف اولسون خواندم، انسان‌های گذشته می‌دانستند برای رسیدن به محصول باید سه مرحله کاشت، داشت و برداشت را طی کنند. در دوران مدرن رسیدن به برخی چیزها، آن‌قدر آنی و سریع شده است که انسان‌ها، برای رسیدن به همه چیز می‌خواهند از کاشت به برداشت برسند. آن‌ها مرحله «داشت» را…

مدت‌هاست به این باور رسیدم؛  اون چیزی که می‌تونه آدم رو  به موقع از خواب بیدار کنه، نه ساعت زنگ‌داره و نه آلارم گوشی موبایل، بلکه اشتیاق و انگیزه‌ای که تو وجودت برای بیدار شدن داری. یه جمله معروف و کلیشه‌ای هم هست که می‌گه: «می‌تونی از خواب بیدار بشی و دنبال رویاهات بری و…

این مدت وقتی می‌رفتم پیاده‌روی، کمی گل یاس می‌چیدم، می‌ریختم تو جیبم. نمی‌دونم این فصل عطر یاس این‌قدر خوبه یا همیشه خوب بوده و من متوجه‌اش نشدم. حتی وقتی داستان سجده‌های یاس رو می‌نوشتم؛ آن وقت‌ها هم درگیر عطر یاس نبودم. تازگی‌ها یک ادا و اصول دیگه هم اضافه کردم. گل یاس رو می‌ریزم  تو…

بارها و بارها به این دیالوگ ماندگار فیلم کنعان فکر کرده‌ام. همذات‌پنداری کرده‌ام و دلم خواسته زل بزنم تو چشم دیگران و بگویم یا حتی بیشتر، فریادش بزنم. البته خیلی وقت‌ها هم گفته‌ام و دریافته‌ام که مخاطبم، آن را درک نکرده است. آن وقت با نگاه عاقل اندر سفیه، شاید در دل افسوس خورده است…