insert-headers-and-footers domain was triggered too early. This is usually an indicator for some code in the plugin or theme running too early. Translations should be loaded at the init action or later. Please see Debugging in WordPress for more information. (This message was added in version 6.7.0.) in /home2/davooir/public_html/wp-includes/functions.php on line 6131در ادبیات فارسی سنتی وجود داشت که شاعران با سرودن شعر به مدح شاه و یا حاکم میپرداختند. امروزه این کار در زمره چاپلوسی، پاچهخاری و … شمره میشود و البته همچنان هم وجود دارد و دیگر امر پسندیدهای شمرده نمیشود. با این حال یکی از کارکردهای مدح ترغیب حاکمیت به عدل و امور خیریه…
دو هزار سال پیش هم در همین سرزمین تصور میکردند که آخرالزمان است. باید وضع به گونه دیگری باشد و در نهایت هم نسخهای آمیخته به خرافات و توهم پایبست حاکمیت زمانه را تحکیم میبخشد.
آنچه امروز بهعنوان شعر فارسی از آن یاد میکنیم و حداقل میتوانیم آن را بدون ترجمه بخوانیم به قرن سوم بعد از اسلام برمیگردد. از قرن سوم هجری با شاعرانی مثل محمد بن وصیف، فیروز مشرقی، ابوسلیک گرگانی و البته حنظله بادغیسی و… سرایش شعر به زبان فارسی رونق گرفت. پیش از آن شعر به زبان فارسی با چنین اسلوبی مرسوم نبوده است
وقتی ما با انبوه آدمهایی مواجه هستیم که خود را شاعر میدانند، ما با چه پدیدهای روبرو هستیم؟ خروجی چنین مشغولیتی چیست؟ اکنون چنین وضعیتی داریم یا همیشه این سرزمین با انبوه شاعران مواجه بوده است؟
پگاه صمدزاده مترجم خوشسلیقه در سال گذشته کتاب «ایستگاه یازده» را به فارسی ترجمه کرد و نشر نیماژ آن را به چاپ رساند. انتشار این کتاب از چندین نظر دارای اهمیت است. باید در نظر داشت که از این نویسنده موفق امریکایی (مندل) اثری به فارسی منتشرنشده بود و ترجمه ایستگاه یازده، این نویسنده را به مخاطب فارسی معرفی کرد.
دبیات عربی بهویژه آنچه برآمده از ذهن و زبان نویسندگان خاورمیانهای باشد برای ایرانیان، گستره ملموسی است. در سالهای اخیر به همت مترجمانی همچون حمیدرضا مهاجرانی، غسان حمدان، امل نبهانی و… آثار مختلفی از نویسندگان جوان عرب به فارسی منتشرشده است. آثاری که نشان میدهد در ورای زبان متفاوت و اختلافات سیاسی و اجتماعی فرهنگ ایرانیان و اعراب همسایه تا چه اندازه به هم قرابت دارد. زیستن در خاورمیانه، آرزوها و علایق مشترک، دردهای شبیه بههم باعث شده است تا روایتها برای مخاطب فارسی ملموس باشد و با آن همذات پنداری کنند
داود علیزاده
نادر مشایخی آهنگساز و رهبر ارکستر برجسته ایرانی است. وی پس از پایان تحصیلات ابتدایی در تهران، به هنرستان عالی موسیقی راه یافت و پس از آن تحصیلات خود را در دانشگاه موسیقی وین در اتریش و در رشته آهنگسازی، رهبری و موسیقی الکترونیک ادامه داد و با درجه ممتاز فارغالتحصیل شد.
بیش از دو دهه است که امید رئیسدانا بهعنوان آهنگساز در عرصه سینما و تلویزیون حضوری فعال داشته است. وی در زمینه ساخت و تولید موسیقی طی ۲۵ سال فعالیت، برای بیش از ۷۰ عنوان پروژه سینمایی، تلویزیونی و مستند موسیقی ساخته و تجربه همکاری با کارگردانهایی چون کیانوش عیاری، ابوالفضل جلیلی، رخشان بنیاعتماد، علیرضا داوودنژاد، فریدون جیرانی و …. را در کارنامه خود دارد.
گروهی از نویسندگانی هستند که از اول تکلیفشان با خودشان و مخاطب مشخص است. کتابی مینویسند که خودشان میدانند چه نوشتهاند، ناشر میداند چه چیزی را چاپ میکند و در نهایت هم خواننده میداند چه چیزی را میخرد.
ادبیات داستانی هند در دوران معاصر نویسندگان مشهور بسیاری داشته است. نویسندگانی که جوایز متعددی همچون بوکر، جایزه ادبی پولیتزر و … را بارها کسب کردهاند. جومپا لاهیری و آراویند آدیگا، نیل موکرجیو، ارونداتی روی و … برخی از این نویسندگان هستند که آثارشان در ایران به زبان فارسی نیز ترجمه شده است و با اقبال نسبتاً خوبی هم روبرو شدهاند. بهویژه جومپا لاهیری که با «مترجم دردها»، «همنام» و «خاک غریب» در نزد داستانخوانهای فارسی نامی آشناست.
