کاشی‌ما (۹)

کاشی‌ما (۹)

آدم زودباوری هستید یا دیرباور؟ اهمیتی دارد؟ بعضی افراد ساده‌اندیش هستند و زودباور… به‌محض شنیدن هر چیزی آن را باورمی‌کنند و دسته دیگر، به‌سادگی تن به پذیرش هر پدیده‌ای نمی‌دهند. بحث ارجحیت و تمایز زودباور و دیرباوری نیست. حرف و حدیث مسائلی است که حتی ساده‌اندیشان نیز از پذیرش آن به سادگی سرباز می‌زنند؛ چه برسد به آدم‌های دیرباور که برای باور هر چیز، هزار و یک دلیل و نشانه طلب می‌کنند.

به نظر می‌رسد از میان همه پدیده‌ها، سه مساله وجود دارد که باور آن برای هرکسی دشوار است. فارغ از زودباور و دیرباوری… مساله اول: مرگ است. کسی که باخبر مرگ روبه‌رو می‌شود تا مدتی در موقعیت انکار و ناباوری دست‌وپا می‌زند. همچون آهویی در دشت حیرت می‌دود؛ اما آخر شکار باور است. فرد در نهایت می‌پذیرد: کسی که بوده، دیگر نیست؛ هرچند کسی نیست که با همه وجود باور داشته باشد که آنی دیگر ممکن است که خودش نباشد.

مساله دوم: عشق یک‌طرفه برای عاشق است. پذیرش اینکه احساس پر شروشور درونی عاشق، تنها در ذهن خودش وجود دارد. پذیرش اینکه کلافگی حس جان‌فدایی تنها برای خودش تداعی می‌شود. پذیرش اینکه با همه داشتن‌ها باز از معشوقِ‌معشوق، گویی چیزی کم دارد. آن‌قدر دشوار است که شخص را تا مدت‌ها سرگشته و حیران می‌دواند. بارها این سوال به دیواره ذهنش کوبیده می‌شود، در سرش پژواک می‌شود که به راستی:« گل شبدر چه کم از لاله قرمز دارد؟» هرچند شاید روزی فرا برسد که فرد بپذیرد: کسی که نبوده، دیگر هم نخواهد بود. اینکه بپذیرد عشق نجوایی برانگیخته از درون خویش است در خلأ جان‌فرسای تنهایی و نه پاسخی به سوالی پرسش نشده معشوق.

مساله سوم: اگر برای باور مرگ، گذشت زمان مفید باشد. اگر برای درک عشق یک‌طرفه روزگار کمک کند؛ اما برای این مساله سوم پای زمان لنگ است و گاه کمک روزگار بی‌ثمر. مساله سوم، باور بلاهت و حماقت هر فرد نزد خودش است. بی‌خود نبود که آقای سعدی هفت هشت قرن پیش، در باب بیست‌وهشتم گلستان ‌گفته بود: «گر از بسیط زمین عقل منعدم گردد/ به‌ خود گمان نبرد هیچ‌کس که نادانم!» به معنای ساده یعنی؛ اگر حتی چیزی به نام عقل هم در جهان وجود نداشته باشد. بازهم کسی نزد خودش فکر نمی‌کند که نادان است. اینکه بدانی که ندانی معمایی است که فرمول حل آن برای هرکسی متفاوت است. نه ازآن‌جهت که دانستن و فهم دشوار باشد. بلکه بلاهت آدمی به‌مرور زمان آن‌قدر در غشای غرور و گاه بی‌خبری فرو می‌رود که تراش زنگار ذهن و صیقل آن به‌سادگی صورت نمی‌گیرد.

ستون کاشی‌ما. روزنامه بامداد جنوب. ۲۴ فروردین ۹۸

نوشته‌های مشابه

  • شما هم در بازی نقش دارید؟

    داریوش مصطفوی در گفتگو با امیرعلی نبویان گفته است: «همیشه ۲۰ درصد نتیجه فوتبال در زمین رقم می‌خورد!» و بعد تأکید کرده بر فعالیت‌های خارج از چهارچوبی که با عنوان دیپلماسی فوتبال از آن یاد می‌کند. هر از گاهی خبری از تبانی، رشوه و زد و بندهای خارج از گود ورزش به گوش می‌رسد و…

  • آرایشگر محبوب من

    امروز یک سال از روزی می‌گذشت که تصمیم گرفتم آرایشگرم را عوض کنم. می‌دانم مرسوم نیست و کمتر کسی تمایل دارد مدام آرایشگرش را عوض کند؛ اما به هر حال امروز دوازدهمین آرایشگر را هم امتحان کردم. خوشبختانه آن‌قدر آرایشگاه زیاد شده که من شرمنده این مدل تنوع‌طلبی خودم نباشم. این آخری بی‌زبان‌ترین آرایشگری بود…

  • کاشی‌ما (۶)

    هرچقدر در دنیای علم کلمه «چرا» راهگشا شده است؛ به همان اندازه در دنیای روابط انسانی، این کلمه باعث بن‌بست کشیده شدن رابطه‌ها شده است. روابط انسانی شبیه آب روانی است که باید مدام در جریان باشد. چرا باعث می‌شود رابطه راکد شود. از جریان دور شود. طرف مقابل با شنیدن کلمه چرا، مورد بازخواستی قرار می‌گیرد که برای تبرئه خود ناچار است توقف کند. سرش را به عقب برگرداند. به گذشته نگاه کند؛ اگر جوابی یافت بگوید و اگرنه در مقابله‌به‌مثل، در رفتار طرف مقابلش «چرایی» را بیابد و در جواب بگذارد. این سلسله گاهی آن‌قدر متوالی و طولانی می‌شود که جز تباهی رابطه نتیجه دیگری ندارد.

  • گفت‌وگو با مترجم کتاب «من هم داستان عاشقانه‌ای داشتم»

    ادبیات داستانی هند در دوران معاصر نویسندگان مشهور بسیاری داشته است. نویسندگانی که جوایز متعددی همچون بوکر، جایزه ادبی پولیتزر و … را بارها کسب کرده‌اند. جومپا لاهیری و آراویند آدیگا، نیل موکرجیو، ارونداتی روی و … برخی از این نویسندگان هستند که آثارشان در ایران به زبان فارسی نیز ترجمه شده است و با اقبال نسبتاً خوبی هم روبرو شده‌اند. به‌ویژه جومپا لاهیری که با «مترجم دردها»، «همنام» و «خاک غریب» در نزد داستان‌خوان‌های فارسی نامی آشناست.

  • آیا جهان هنوز با شتاب پیش می‌رود تا به پایان خود نزدیک شود؟

    «جهان با شتاب پیش می‌رود و به پایان خودش نزدیک می‌شود.»جملاتی از سخنان اسقف اعظم وولفستان ۱۰۱۴میلادی در شهر یورک انگلستان!( انتونی گیدنز،جهان لغزنده است:۳۳)  اکنون هزار سال گذشته است.  آیا هنوز جهان با شتاب پیش می‌رود تا به پایان خودش نزدیک شود؟ به ظاهر چنین است. تمام کتب مقدس از پایان جهان صحبت کرده‌اند. باور عموم بر این است که روزی جهان به پایان خواهد رسید؛ اما چرا تصور می‌شود روزی جهان به پایان خواهد رسید؟ به نظر می‌رسد تصور پایان برای جهان یک باور کلیشه‌ای است که بی‌آنکه مورد تردید واقع شود. تنها سوژه موقوفه باورهای آخرالزمانی است. آنگاه که ابدیت را متصور شده‌اند؛ آن هم نه در جهان کنونی بلکه در سرای دیگر . باید در نظر گرفت که گذشته، بیان آینده نیست. حتی اگر بسیاری از پدیده‌ها تکرار شود. حتی اگر بسیاری از وقایع در زیست زمان به سرانجام رسیده باشد باز هم متضمن اقرار آتی نخواهد بود.

  • آهنگ پالیوشکا پولیه

    پالیوشکا پولیه یا پولیوشکو پوله (به روسی: Полюшко Поле) یا هر جور دیگری که خوانده بشود، نام یک ترانه خیلی معروف روسی است. اصل کلمه به معنای مرغزار است. یکی از آهنگ‌هایی است که دوستش دارم. ساخت اولیه این آهنگ به سال ۱۹۳۳ و جنگ داخلی روسیه برمی‌گردد. «لیف کنیپر» این آهنگ را بر روی شعری از «ویکتور گوسیف» ساخت و تا مد‌ت‌ها توسط ارتش سرخ خوانده می‌شد. در ادامه می‌توانید این آهنگ را بشنوید یا دانلود کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *