چگونه با استرس دوست شویم. کلی مک گونیگال

steres

اول درباره سخنرانی‌های تد بگویم. هر چند کم و بیش افراد زیادی با مجموعه سخنرانی‌های تد آشنایی دارند.  مجموعه غیرانتفاعی که با شعار« ایده‌ها ارزش گسترش دارند» به اجرای سخنرانی‌هایی با فرمت مشخص می‌پردازد. سخنرانی‌های این مجموعه در سایت TED به راحتی در دسترس عموم قرار دارد. از سال ۲۰۰۹ پروژه ترجمه آزادTEDباعث شد تا در مدت کوتاهی ویدئوهای این مجموعه به زبان‌های غیر انگلیسی هم ترجمه شود. برای این کار کافیست کاربر گزینه زیرنویس را فعال کند. اطلاعات تکمیلی راجع تد را می‌توان در سایت تد و همچنین ویکی‌پدیا دنبال کرد. مسأله‌ای که الان می‌خواهم درباره آن صحبت کنم . سخنرانی چگونه با استرس دوست شویم از کلی مک گونیگال است. یکی از ویدئوهای پربازدید و جالب سایت تد است.

کلی مک گونیگال متولد ۱۹۷۷ روانشناس سلامت و استاد دانشگاه استنفورد. او توانایی خود را در این می‌بینند که نشانه‌های روانی و عصبی را به استراتژی‌هایی برای بهبود زندگی شخص تبدیل کند. از او چندین کتاب منتشرشده که کتاب قدرت اراده در لیست پرفروش‌ترین کتاب‌های جهان قرار دارد. سخنرانی او در مجمع سالانه TED 2013 با عنوان «چگونه با استرس دوست باشیم!» بیش از ۱۰ میلیون بیننده داشت و در فهرست ۲۰ سخنرانی پربیننده TED قرار گرفت.

کلی مک گونیگال در این ویدئو می‌گوید: «من یک روانشناس سلامت هستم، و وظیفه ی من کمک به مردم هست تا شادتر و سالم تر باشند؛ اما می‌ترسم چیزی که برای ده سال آموزش می‌دادم بیشتر زیان داشته تا سود، و اون راجع به استرس بوده. سال ها به مردم می‌گفتم، استرس شما رو بیمار می‌کنه. باعث افزایش ریسک همه چیز میشه، از یه سرماخوردگی معمولی گرفته تا بیماری های قلبی عروقی در واقع، من استرس رو به یه دشمن تبدیل کردم. اما بعد نظرم راجع بهش عوض شد، و امروز، می‌خوام نظر شما رو عوض کنم.»

 

نوشته‌های مشابه

  • کاشی‌ما (۶)

    هرچقدر در دنیای علم کلمه «چرا» راهگشا شده است؛ به همان اندازه در دنیای روابط انسانی، این کلمه باعث بن‌بست کشیده شدن رابطه‌ها شده است. روابط انسانی شبیه آب روانی است که باید مدام در جریان باشد. چرا باعث می‌شود رابطه راکد شود. از جریان دور شود. طرف مقابل با شنیدن کلمه چرا، مورد بازخواستی قرار می‌گیرد که برای تبرئه خود ناچار است توقف کند. سرش را به عقب برگرداند. به گذشته نگاه کند؛ اگر جوابی یافت بگوید و اگرنه در مقابله‌به‌مثل، در رفتار طرف مقابلش «چرایی» را بیابد و در جواب بگذارد. این سلسله گاهی آن‌قدر متوالی و طولانی می‌شود که جز تباهی رابطه نتیجه دیگری ندارد.

  • اندر حکایت عاشقی

    زندگی شاید با پا پیش کشیدن همه آن چیزهایی است که با دست پس‌زده‌ایم. شاید… مگر نه این است که کودکان در آرزوی بزرگ شدن‌اند؛ اما وقتی بزرگ شدند همه حسرت‌شان تجربه دوباره کودکی است. آن‌ها دوباره معصومیت کودکی را تمنا می‌کنند، سادگی کودکانه را… شادی بی‌شیله را… خواستنی بودن را… پرستیده‌شدن را… و این آخری‌ها یعنی خواستنی بودن و پرستیده‌شدن، آن‌ها را در دام عشق می‌اندازد. آن‌ها

  • دنیای شگفت‌انگیز عطر ۱

    دهه اول و دوم زندگی من بدون هیچ عطری سپری شد. آسم کودکی باعث شده بود از هر چیز معطری دور باشم. در کودکی تنها اودکلنی که در خانه ما بود، اودکلنی به‌جامانده از دوران عروسی پدر و مادرم بود. رایحه‌اش مثل صبحی مه‌آلود در کنج دنجی از ذهنم باقی‌مانده است. کسی از اعضای خانواده اسم آن را نمی‌داند. بعدها البته اکثریت عطرهای دهه ۷۰ و ۸۰ میلادی رایج را تست کردم؛ اما آن رایحه مرموز نوستالژیک برایم تداعی نشد.

    دهه سوم از زندگی‌ام شروع آشنایی من با دنیای عطر بود. آن‌هم به طرز وسواسی و محتاط

  • فیلم همه‌ می‌دانند! اصغر فرهادی

    امروز «همه می‌دانند!» اصغر فرهادی را دیدم. فیلم خوبی بود؛ اما دست و پای بسته. خبری از  جسارتی نبود که فیلم‌ساز باید برای این فیلم از خودش نشان می‌داد به خصوص در سکانس‌های دونفره… قصه‌ای که جا داشت به شدت هیجان‌انگیزتر و بهتر به نمایش درآید. به هر حال دیگر از آن خط قرمزهای سینمای ایران در میان نبود. اما فرهادی تا کنون نشان داده اگر خط قرمزها هم برداشته ‌شوند همچنان دست و دلش می‌لرزد حتی در نشان دادن مرز صمیمیت بازیگران هم  ضعف دارد.  این در‌حالی‌ست که

  • شعری از فروغ که روایت زندگی خیلی‌هاست!

    اگر قرار بود تنها یک شعر، روایت این روزهای زندگی‌ من باشد. بی‌راه نیست اگر این شعر فروغ را انتخاب کنم. بارها و بارها این شعر را خوانده‌ام. و باخودم زمزمه کرده‌ام که کسی نمی‌خواهد باور کند که باغچه دارد می‌میرد! برای من مادر سجاده‌ای است گسترده در آستان وحشت دوزخ و پدر کار خود کرده‌ای قانع به حقوق تقاعد( مستمری بازنشستگی) و برادری که  به باغچه می‌گوید قبرستان و به اغتشاش علف‌ها می‌خندد!

  • درخت آسوریک، بزها بهترند یا نخل‌ها؟

    آنچه امروز به‌عنوان شعر فارسی از آن یاد می‌کنیم و حداقل می‌توانیم آن را بدون ترجمه بخوانیم به قرن سوم بعد از اسلام برمی‌گردد. از قرن سوم هجری با شاعرانی مثل محمد بن وصیف، فیروز مشرقی، ابوسلیک گرگانی و البته حنظله بادغیسی و… سرایش شعر به زبان فارسی رونق گرفت. پیش از آن شعر به زبان فارسی با چنین اسلوبی مرسوم نبوده است

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *