گفت‌وگوی با زهرا زارعی درباره ترجمه جدیدش

زهرا زارعی

زهرا زارعی مترجم بوشهری از ترجمه جدید خود خبر داد

داود علیزاده

زهرا زارعی مترجم بوشهری از ترجمه جدید خود خبر داد. وی در گفت‌: «کتاب «ماکس ازبند رسته» را اخیراً ترجمه کرده‌ام که درمورد پسری است که متهم به قتل است و مادری که برای تبرئه فرزندش حاضراست هزینه‌های زیادی بپردازد.»

وی در توضیحات بیشتر راجع کتاب و نویسنده آن گفت: «مخاطبان این کتاب بزرگسالان هستند و این کتاب در ژانر پلیسی قرار می‌گیرد. نویسنده «ماکس ازبند رسته» اثر «آنتوانت فان هویتن» بانوی رمان نویس آمریکایی است. وی دانش آموخته حقوق بود و پانزده سال درمقام وکیل بین المللی درآلمان، کشورهای اسکاندیناوی، هلند وشهر زادگاهش هوستون فعالیت کرده بود، ازاین حرفه دست کشید تا تمام وقت به نویسندگی بپردازد. نخستین رمانش، ماکس ازبند رسته در ۲۰۱۰ منتشرشد و بلافاصله به فهرست پرفروش‌های نشریه «یو اس تودی» راه یافت و نظر مساعد منتقدان را جلب کرد. این رمان تاکنون به شش زبان ترجمه شده است. در ۲۰۱۳، دومین رمانش، لاله خواران به چاپ رسید. آنتوانت فان هویتن، که هردو فرزندش به اوتیسم مبتلا هستند، ماکس ازبند رسته را با الهام ازتجربه های شخصی و زیسته‌اش نگاشته است؛ البته ازدانش حقوقی خویش نیز در خلق این اثربهره ی وافر برده است.»

زارعی که دارای لیسانس مترجمی زبان انگلیسی است تا کنون پنج کتاب را از انگلیسی به فارسی ترجمه کرده است که شامل سه رمان پلیسی ودو مجموعه داستان است. رمان‌های «ماکس ازبند رسته» اثر «آنتوانت فان هویتن» ، «سایه‌هایی در شب» اثر«جین فینیس» ، «سکوت قبر»(برنده جایزه بهترین رمان جنایی ۲۰۰۵ انجمن نویسندگان اثر « آرنالدور ایندیرداسون » به همت نشر قطره و  مجموعه داستان شیاطین و مجموعه داستان یک تجربه خصوصی با همکاری نشر هلیله.

وی در پاسخ به انگیزه ترجمه کتاب «مارکس از بند رسته» به پیشنهاد ترجمه این کتاب از سوی نشر قطره و علاقه‌مندی خود به ژانر پلیسی و اصل کتاب اشاره کرد.

همچنین زارعی بیان کرد: «دلیل اینکه در ادبیات فارسی ژانر پلیسی مهجور ماند، این است که ادبیات پلیسی به‌طور سیستماتیک وارد ادبیات ما نشده و نتوانسته خواننده خود را تربیت کند.  مثلاً «فیل در تاریکی» از « قاسم هاشمی نژاد» یکی از بهترین آثار ادبیات پلیسی است که متاسفانه چندان‌که باید معرفی و دیده نشده است. نثر هاشمی نژاد نثری حساب‌شده است که حاصل سال‌ها مصاحبت او با ادبیات فارسی و متون قدیمی و عرفانی است.»

بامداد جنوب ۱۸ ۳ ۹۸

نوشته‌های مشابه

  • این‌ شعر‌ها غلط است!

    میلان کوندرا در آهستگی می‌گوید:« احساس برگزیده بودن جزئی از هر رابطه عاشقانه است. چنانکه در تعریف هم، عشق هدیه‌ای است که به ما ارزانی می‌شود، بی‌آنکه برایش لیاقتی نشان داده باشیم. دوست داشته شدن بدون دلیل، حتی خود دلیلی تلقی می‌شود بر خالص بودن عشق. اگر زنی به من بگوید دوستت دارم چون باهوش هستی، شریف هستی، برای من هدیه می‌خری، به زن‌های دیگر نظر نداری، ظرف می‌شویی، آن‌وقت من مأیوس می‌شوم. چنین عشقی انگار می‌خواهد چیزی را به چنگ بیاورد. چقدر زیباتر است اگر انسان در عوض بشنود: «من دیوانه توام هرچند که تو نه‌فقط باهوش و درستکار نیستی بلکه یک دروغ‌گوی خودخواه و عوضی هم هستی.» شاید انسان احساس برگزیده بودن را نخستین بار در نوزادی تجربه کرده باشد. وقتی‌که مهر مادرانه بی‌آنکه خود را لایق آن نشان داده باشد بهره‌مند می‌شود و باز آن را بیشتر و بیشتر طلب می‌کند.»(کوندرا:۵۳)

    این تفسیر کوندرا از عشق، یک‌تنه در مقابل همه تعابیر عاشقانه سبک عراقی می‌ایستد. جایی که

  • بی‌طاقتی زندگی و مرگ از زبان مو یان

    مهدی غبرایی از جمله مترجمان تاثیرگذار دهه‌های اخیر است. از وی آثار متعددی از نویسندگانی چون ویرجینیا وولف، همینگوی و موراکامی، طیب صالح، خالد حسینی، ایشی گورو و… به زبان فارسی راه یافته است که همیشه با استقبال خوب مخاطبان روبرو شده است. این مترجم به‌تازگی کتاب پرحجمی از «مویان» نویسنده چینی را به نام «طاقت زندگی و مرگم نیست» با همکاری سحر قدیمی به فارسی ترجمه کرده است که نشر ثالث آن را به چاپ رسانده است.

  • پیچ و خم‌های انتقال فرهنگ بومی به کودکان

    یکی از دغدغه‌های اصلی خانواده‌ها راه‌های انتقال مفاهیم به کودکان است. همان‌قدر که مفاهیم انتقالی به کودکان مهم است، کانال ارتباطی نیز اهمیت بسزایی دارد. در گذشته انتقال مفاهیم از طریق ارتباطات خانوادگی و آموزشی همچون مکتب‌خانه، مساجد و مدارس و همچنین متون مکتوب صورت می‌گرفت که با پیوستن جوامع به جهان مدرن این کانال‌های انتقالی تنوع بیشتری یافتند.

     در ابتدا رسانه‌هایی چون روزنامه، سینما، رادیو و تلویزیون به این جمع اضافه شدند که به طریق بسته‌بندی‌شده و کنترلی مفاهیم به خصوصی را در اختیار کاربران قرار می‌داد؛ اما در دهه‌های اخیر این کانال‌ها از مرز قاب محدود تلویزیون و پرده سینما فراتر رفته است و اینک با اتصال به جهان شگفت‌انگیز مجازی (اینترنت) وسعت بی‌کرانی را در مقابل افراد گشوده است. چشم‌اندازی که از آن فرد می‌تواند دانش، فرهنگ، باور و اعتقادات خود را دستخوش تغییر قرار دهد. این تغییر در دو بعد ارتقا و تنزل می‌تواند صورت گیرد.

  • جایزه ادبی

    دارم به این فکر می‌کنم اگر صادق هدایت در مسابقه داستان‌نویسی صادق هدایت شرکت می‌کرد برنده می‌شد؟ اگر جمال‌زاده زنده بود برای جشنواره داستان‌نویسی که به نامش برگزار می‌کنند اجازه داشت به ایران بیاید؟ اگر احمد محمود با یکی از رمان‌هایش در جایزه ادبی احمد محمود شرکت می‌کرد اصلاً به مرحله‌های بعدی راه پیدا می‌کرد؟ تکلیف جلال آل احمد با نثرش هم که مشخص است! احتمال داشت یکی از داورها آن را با دفتر خاطرات کسی اشتباه بگیرند. به نام مردگان سربلند می‌کنیم. به کام رفیقان جشن می‌گیریم و انگارنه‌انگار اینجا همان سرزمینی است که بیشترین شاعر و نویسنده در تبعید دارد. بیشترین کتاب چاپ‌نشده دارد. بیشترین کتاب سلاخی شده دارد. رمان سال را به کتابی می‌دهیم درحالی‌که صدها نویسنده کتاب‌هایشان در ایران نیست و اگر هست سرقتی و افست است و این‌قدر شهامتش را نداریم که بگوییم در جوایز به‌اصطلاح خصوصی حتی اسمی از آن‌ها ببریم. طیب صالح خوب گفته بود: «ما قوم محکومی هستیم، پس با قصه‌های بامزه سرگرممان می‌کنند!»«چون قومی عطشان از عهد عاد شراب نوشیدیم، اینجا سرزمین نومیدی و شعر است؛ اما آوازخوان پیدا نمی‌شود!»

  • باید یک داستان بنویسم، سمیه سمساریلر

    «باید یک داستان بنویسم.» نام مجموعه داستانی از سمیه سمساریلر است که در سال جاری از سوی نشر نهفت منتشر شده است. سمساریلر پیش ‌از این مجموعه داستان «زخم‌هایم کهنه نمی‌شوند.» را نیز منتشر کرده بود. «زخم‌هایم …» تلفیقی از دغدغه‌های شخصی و دردمندی اجتماعی بود. روایت زخم‌های ناسوری بر تن اجتماع که جان انسان حساس را می‌آزارد تا ذهن در کنشی خلاقانه قصه‌ای بسراید. او در مجموعه جدیدش نیز همین سویه را ادامه داده است؛ اما با جهشی چشم‌گیر در عناصر داستانی و محتوا… سمساریلر در «باید یک داستان بنویسم.» طی دوازده داستان کوتاه این بار از بیان کلی مساله‌ها عبور کرده است و با ظرافتی ملموس مخاطب را در لمس جزئیات رخدادهایی قرار می‌دهد که تجربه‌اش دور از ذهن نیست.

  • سال جدید میلادی

    اگر حدود سیزده میلیارد و هشتصد هزار سال پیش، بیگ بنگ آغاز جهان کنونی باشد و چهار میلیارد و پانصدهزارسالگی سال عمر زمین… حتی از این‌ها هم بگذریم و فقط عمر گونه‌های انسانی را در نظر بگیریم که چیزی حدود پنج میلیون و دویست هزارسال است. آن‌وقت جشن همگانی برای سپری کردن یک سال، شوخی تلخی است که با خودمان داریم؛ اما از طرف دیگر وقتی متوسط عمر انسان‌ها فقط ۷۹ سال است که بسیاری به همین حد هم نمی‌رسند و از همین مدت، یک‌سوم به خواب می‌گذرد و یک‌سوم دیگر هم به کار… آن‌وقت فقط یک‌سوم باقی می‌ماند که باز هم باید وقت تغذیه و نظافت و… را هم از آن کم کنیم. آن‌وقت برای لحظه‌های خوب بودن، برای لحظه‌های خود بودن چقدر می‌ماند؟ اگر سال نو بهانه‌ای باشد که به نامش وقت خوبی سپری کنیم حتی به حد لبخندی گذرا، روزنه امیدی باشد در این سرای آشفته، چه فرقی دارد بهانه‌ ما برای خوشنودی، شمسی باشد یا قمری یا میلادی… بهانه‌های کوچک خوشبختی!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *